هیچی به اندازه  یه لیوان چای
نمیتونه حالِ آدمو خوب کنه...
مخصوصا اگه کنارش یه دوتا شیرینی هم باشه
و دوتا نم بارون هم پشت پنجره بزنه
و همایون جان هم بخونه:
"من کجا باران کجا و راه بی پایان کجا"
هیچی به اندازه یه لیوان چایی ترجیحا با نبات
نمیتونه تو رو یاد خاطرات زندگیت بندازه
یاد خونه مادربزرگ و چایی لب ایوونش
یاد مدرسه و چای نباتای ننه مریمش 
یاد دم اذون ظهر چایی خوردن
و دویدن سمت مدرسه
هیچی مثل چابی نمیتونه یادِ آدم بدای زندگیتو
بشوره ببره و یاد آدم خوبا را تقویت کنه
و روح سردتو گرم کنه...